Iets heel persoonlijks, een taboe!

Sinds ik actief ben op Instagram, mijn verhalen en struggles deel doormiddel van bloggen en inmiddels ook vloggen heb ik al voor meerdere dilemma’s gestaan. Wat deel je wel? Wat deel je niet? Wat wil ik wel delen, maar mijn naasten niet? Ik laat jullie zo veel mogelijk van mijn of ons leven zien. Maar niet alles. En alles wat ik wel deel is een weloverwogen keuze. Ik struggle nog steeds met het feit wat ik hier wel en niet over wil delen dus ik begin met een algemene maar toch persoonlijke blog over het onderwerp verslaving.

Een beladen onderwerp waar ik helaas heel veel mee van doen heb, al jarenlang zie ik een van mijn dierbaarste naasten verder en verder afglijden. Vele pogingen tot afkicken en opkrabbelen zijn gedaan waarbij de terugval daarna elke keer harder aan lijkt te komen. Ik heb besloten hier wel iets over te delen, omdat het mij bezighoudt, omdat ik er mee struggle, ik er verdriet van heb en hoop vele andere naasten van verslaafden een hart onder de riem te kunnen steken en te inspireren met mijn verhaal.

Verslaving is een ziekte
Er is veel te doen omtrent het onderwerp verslaving en hoewel tv-programma’s als ‘Verslaafd’ en onlangs de documentaire van Tygo Gernandt over GHB het onderwerp op tafel leggen heerst er ook nog altijd een taboe sfeer en veel onbegrip rondom dit onderwerp. Onbegrip omdat verslaving vaak niet als ziekte maar als keuze wordt gezien. Maar het is wel een ziekte, sterker nog een levensbedreigende ziekte als je het mij vraagt. Een familieziekte waarbij de naasten net zo goed hulp en steun nodig hebben in dit hele proces.

De verslaafde is ziek, psychisch hartstikke ziek en in de greep van iets dat sterker lijkt te zijn dan werkelijk alles. Niet bij machte het te stoppen, eruit te komen en andere keuzes te maken omdat de ziekte het keer op keer weer van hem/haar wint. Ik weet dat heel veel mensen denken, het is een keuze en dan stopt hij of zij er toch gewoon even mee…. Was het maar zo simpel, dan waren er vast niet zoveel mensen verslaafd, denk je ook niet??

Naasten van een verslaafde
Het is op zijn zacht gezegd schrijnend om te moeten zien hoe iemand waar je zoveel van houdt, keer op keer keuzes maakt die super destructief en op bepaalde momenten zelfs levensbedreigend zijn. De grote vertrouwensbreuken, het verdriet van niet alleen mijzelf maar ook de andere naasten en misschien nog wel meest het medelijden, zijn slopend. Ik kan zoveel medelijden hebben, medelijden omdat ik hem of haar iets anders gun, een mooi leven vol met gezondheid en geluk! Maar dit is niet aan mij.

Als naasten van een zware drugsverslaafde leef je een leven tussen hoop en vrees waarbij je machteloos staat, powerless zonder enige vorm van controle over de verslaafde en zijn of haar gedrag en keuzes. Dit heeft mij zo vaak heel erg boos, gefrustreerd en verdrietig gemaakt. Ik zou op mijn handen gaan lopen als het hielp, ik heb werkelijk hemel en aarde geprobeerd te bewegen om de verslaafde andere keuzes te laten maken, om te helpen, om te begrijpen, om te zorgen dat het stopt. Maar keer op keer bleek ik machteloos..

Mijn persoonlijke proces
Door de jaren heen heb ik geleerd dat ik wel controle heb en toch niet geheel machteloos ben. Ik kan namelijk wel mijn eigen gedrag beïnvloeden, de verslaving niet faciliteren, mijn eigen grenzen stellen en deze handhaven. Voor mij is dit een heel groot cadeau geweest, doordat mijn naasten zo verslaafd is en ik al bijna 10 jaar meeloop in deze ziekte, heb ik zoveel aan mijn persoonlijke ontwikkeling moeten doen dat ik hier op heel veel gebieden in mijn leven profijt van heb. Keer op keer is het een cadeau dat ik liever niet uit pak, want dit is een moeilijk proces van kijken naar jezelf in plaats van wijzen naar de ander. Maar voor mijn gevoel, is er geen andere keuze dan dit proces aan te gaan. Want als ik dit niet doe, faciliteer ik in een verslaving waarin ik geen onderdeel  van het probleem wil zijn en heb ik zelf geen deel van leven omdat het mijn leven in zulke grote maten beheerst dat ik mijn eigen leven niet meer kan leiden.  Dus er zit niets anders op, niet anders dan mijn eigen pad bewandelen. Dit is dan ook wat ik doe, maar het doet alsnog fucking veel pijn. Want het aller allerliefste, zie ik mijn naaste gelukkig, precies zoals ze zijn!

God,
Grant me the serenity to accept the things I cannot change,
The power to change the things I can
And the wisdom to know the difference.

Leave a comment